با عرض پوزش

بخورمت یا بکنمت

گروه  ضد حال

می بوسمت

این مطلب بالا از یک دوست هست.نمی دونم لفظ دوست رو می تونم بهش بدم یا نه؟؟راستش می ترسم بگم نویسنده ی این مطلب دوست منه!!
روزگاری نچندان دور به من اعتماد کرد و گوش به حرفام داد،قول و قراری گذاشتیم تا با هم پیشرفت کنیم،شروع به حرکت کردیم ولی  راه نیوفتاده گفت خداحافظ!!!
شاید حق داشت،شاید هم نه!!ولی راستش رو بخوای عجیب برام بود رفتارش
بعد چند وقت به طریقی از طرق نسبتهایی به من داد بدون هیچ دلیلی!!!
امشب-بعد از 2ماه ااز اون تهمت ها-این نوشته رو نوشتم و گذاشتم اینجا تا بفهمه همیشه برام یه آشنا -شاید هم دوست-خوب محسوب می شه،و بدونه  که در قاموس من هیچ موقع بی احترامی  به یک انسان جایی نداره
یادش گرم،روزگارش خوش

تقدیم به ((او))

 Here is your crown
And your seal and rings;
And here is your love
For all things.

Here is your cart,
And your cardboard and piss;
And here is your love
For all of this.

May everyone live,
And may everyone die.
Hello, my love,
And my love, Goodbye.

Here is your wine,
And your drunken fall;
And here is your love.
Your love for it all.

Here is your sickness.
Your bed and your pan;
And here is your love
For the woman, the man.

May everyone live,
And may everyone die.
Hello, my love,
And my love, Goodbye.

And here is the night,
The night has begun;
And here is your death
In the heart of your son.

And here is the dawn,
(Until death do us part);
And here is your death,
In your daughter’s heart.

 

May everyone live,
And may everyone die.
Hello, my love,
And my love, Goodbye.

 

And here you are hurried,
And here you are gone;
And here is the love,
That it’s all built upon.

 

Here is your cross,
Your nails and your hill;
And here is your love,
That lists where it will.

 

May everyone live,
And may everyone die.
Hello, my love,
And my love, Goodbye.

 

به یاد جان لنون و گروه افسانه ای بیتلز(سوسکها) 

imagine there's no heaven
it's easy if u try
no hell blow us
above us only sky
imagine all the people
living for today
imagine there's no countries
it is'ny have to do
nothing to kill or die for
imagine all the people
living life in peace
u may say i'm a dreamer
but i'm not the olny one
i hope someday u'll join us
and the world will be as one
imagine no possesions
i wonder if u can
no need for greed or hunger
a brotherhood of man
imagine all the people
shaninig all the world
u may say i'm a deramer
but i'm not the only one
i hope someday u'll join us
and the world will be as one

نسخه ی ایرانی این آهنگ

سكوت آب
مي تواند
خشكي باشد وفرياد عطش؛
سكوت گندم
مي تواند
گرسنگي باشد وغريو پيروزمندانه ی قحط؛
همچنان كه سكوت آفتاب
ظلمات است
اما سكوت آدمي فقدان جهان و خداست؛
غريو را
تصويركن !

                                                                            برگرفته از وب‌نوشته‌های احمد شاملو

اين نامه اي ست براي((او)).اويي که بارها خواستم بهش بگم چقدر به وجودش نياز دارم و هرگز نتونستم،هيچ گاه توانايي گفتن اينو نداشتم که بهش بگم باروني هست براي کوير من............................................................

سلام!!!نمي دونم چي بايد بهت بگم،هيچ موقع نمي دونستم،خيلي دلم مي خواد که يکبار بتونم به تشويش درونم غلبه کنم و باهات حرف بزنم.نمي دونم چرا؟ولي هر وقت خواستم باهات حرف بزنم..........(نميتونم کلمه اي پيدا کنم تا حالم رو بيان کنم-شايد تشويش نزديکترين کلمه باشه).بارها سعي کردم به تشويش ذهني ام  غلبه کنم ولي نشد(ازين حرفا بگذريم که اصلاً گفتنش جالب نيست)
دليل نوشتن اين نامه گفتن حرفي هست که نتونستم بگم بهت،تو يه جمله ((به وجودت اعتماد دارم و به کمکت نيازمند))دليل اين طرز فکرم ترجيح ميدم رو در رو بهت بگم.
روزگارت سبز و تهي ز بدي
يا حق

وبعد که چشمه خشکيد،چشمه که از آن که تو تشنه ي آن گشتي،بخار شد و به هوا رفت تو تشنه ي آب گردي و نه آتش
و بعد
عمري گداختن از غم نبودن کسي که تا بود از غم نبودن تو مي گداخت

                                                                                                             دکتر شریعتی

دروغ چرا؟!!!دلم براش تنگ شده

تو نمي‌داني عاشق شدن

وقتي که نتوانی حرفی از آن بزنی

                                                                           چه دردی ست!

مي روم خسته و افسرده و زار
سوي منزلگه ويرانه خويش  
به خدا مي برم از شهر شما
دل شوريده و ديوانه خويش
مي برم ، تا كه در آن نقطه دور
شستشويش دهم از رنگ گناه 
 شستشويش دهم از لكه عشق
 زين همه خواهش بيجا و تباه 
 ناله مي لرزد ، مي رقصد اشك 
به خدا غنچه شادي بودم 
دست عشق آمد واز شاخم چيد 
شعله آه شدم صد افسوس 
كه لبم باز بر آن لب نرسيد
مي روم ، خنده به لب خونين دل 
مي روم از دل من دست بدار 
اي اميد عبث بي حاصل 
 فروغ فرخزاد - مهر 1333

آري تنها عشق،به من طعم سيب را يادآوري کرد
وتنها عشق روح تو را ..............................!!!!!
وسوسه نيست اين حس/وهم هم !!!!
روزگاري بي وجود تو روزگار ميگذراندم،ليک اکنون..............
من در تو انهدام نمي بينم،بلکه رودي مي بينم زلال براي سيراب کردن
مرا ترس ِخداحافظي،ترس آزار تو ميترساند.
ترس ِباور نشدن،ترس ِآمدن و رانده شدن
خود ِ زشتم را کشتم تا زيبا شوم براي ماندن
از خويش گريزم نيست،رهيده ام ز تشويش.
مرا بپذير

                                                                                                                   ( قطعه ای در جواب س)

از زندگي از اين همه تكرار خسته ام
 از هاي و هوي كوچه و بازار خسته ام
دلگيرم از ستاره و آزرده ام ز ماه
امشب دگر ز هر كه و هر كار خسته ام
دل خسته سوي خانه تن خسته مي كشم
 آوخ ... كزين حصار دل آزار خسته ام
 بيزارم از خموشي تقويم روي ميز
 وز دنگ دنگ ساعت ديوار خسته ام
 از او كه گفت يار تو هستم ولي نبود
از خود كه بي شكيبم و بي يار خسته ام
 تنها و دل گرفته و بيزار و بي اميد
 از حال من مپرس كه بسيار خسته ام 
                                                                            محمدعلی بهمنی

آسمون تهران ديگه آبي نيست!!ابري هم نيست!!اين روزا هيچ چيز مثل خودش نيست!!هيچ چي سر جاش نيست!!روزگار من هم اين طوريه،آسمونش و روزاش خاکستري ان،باعث اين وضع خود خود خودم هستم!!!رفتاراي اشتباه باعث اين مسائل شد.ميخوام آدم بشم.
روزگار پليد از دستم گرفت/آنچه را به زور سالها ستانده بودم از او/آنچه را که به بهاي روزهاي سرگرداني آموخته بودم را......./بهاي کمي نيست روزگار جواني/نمي گويم به هيچ دادمش/نمي گويم اندوخته اي ندارم/ولي................./افسوس نبايد خورد/ناله نبايد کرد/بايد ايستاد و پيش رفت/بايد تلاش کرد/بايد بايد بايد.........../آري!!!تقاضاي من بيش بود/بيش از توانم/بيش از ذهنم/بيش از زندگي ام/او چون نسيمي بر تن خسته ام وزيد/ورزيد وگذشت/چرا؟!!!/نميدانم!!!/ولي نه!!!ميدانم/چون نتوانستم باور کنم ماندنش را/باز هم مي گويم/افسوس نبايد خورد/مي خواهم بروم!!/به کجاي اين جهان؟!!/مهم نيست/((به هرآن کجا که باشد به جز اين سرا سرايم))/کوير من((کوير وحشت)) نيست/اما بايستي بروم/تا براي بازگشت ................../

حرفاي بالا رو بدون نظم خاصي(همون جوري که به ذهنم رسيد)نوشتم.اراده کردم براي خيزش،براي به دست آوردن...........که.........!!!اين روزها زياد ساده و عادي نيست!!!زياد احوال روح و مغزم خوب نيست(بد هم نيست)اتفاقاي عجيبي افتاده،آسمون دلم خاکستريه!!!منتظر يه بارونم،باروني که بياد و ناپاکي ها رو بشوره،باروني از جنس بارون هاي سحرهاي ماه رمضون،که با اومدنش روح آدم رو پاک ميکنه از هر چي غم و غصه،مي خوام سبک بشم از هر چي خاطره ي بد و زشت و غم بار گذشته،ميخوام نه تو گذشته جا بمونم نه بپرم تو آينده ي نيومده!!!ميخوام تو لحظه زندگي کنم با استفاده از تجربه ي گذشته،براي ساختن آينده ي بهتر.
به سراغ من اگه مياي/با يه چيزي بيا که زخم نزنه به تن خسته ي من/که پشت سرم خستگي روزها سرگردوني هست و جلوي روم آينده اي که بايد بسازمش
پس اگه قرار بياي آروم بيا تا چيني زندگي ام نشکنه (سهراب خان منو مي بخشه که گند زدم تو شعرش )

بزرگترين اشتباه من اين بوده که هيچ موقع خودم نبودم هميشه سعي داشتم کسي غير از اون چيزي باشم که هستم.ميدوني چرا؟چون هميشه ترسيدم که به خاطر رفتارم کسي ازم برنجه و از دستش بدم.اين رفتار نتيجه اي برعکس داشت برام،همه ي اطرافيانم دور شدن ازم.

يا علي مدد

خانه ام آتش گرفته ست ، آتشي جانسوز
هر طرف مي سوزد اين آتش
پرده ها و فرشها را ، تارشان با پود
 من به هر سو مي دوم گريان
 در لهيب آتش پر دود
وز ميان خنده هايم تلخ
 و خروش گريه ام ناشاد
از دورن خسته ي سوزان
 مي كنم فرياد ، اي فرياد ! ي فرياد
خانه ام آتش گرفته ست ، آتشي بي رحم
 همچنان مي سوزد اين آتش
 نقشهايي را كه من بستم به خون دل
بر سر و چشم در و ديوار
در شب رسواي بي ساحل
واي بر من ، سوزد و سوزد
غنچه هايي را كه پروردم به دشواري
 در دهان گود گلدانها
روزهاي سخت بيماري
از فراز بامهاشان ، شاد
دشمنانم موذيانه خنده هاي فتحشان بر لب
 بر من آتش به جان ناظر
در پناه اين مشبك شب
من به هر سو مي دوم ، گ
گريان ازين بيداد
 مي كنم فرياد ، اي فرياد ! اي فرياد
 واي بر من ، همچنان مي سوزد اين آتش
آنچه دارم يادگار و دفتر و ديوان
 و آنچه دارد منظر و ايوان
 من به دستان پر از تاول
اين طرف را مي كنم خاموش
وز لهيب آن روم از هوش
ز آندگر سو شعله برخيزد ، به گردش دود
 تا سحرگاهان ، كه مي داند كه بود من شود نابود
 خفته اند اين مهربان همسايگانم شاد در بستر
صبح از من مانده بر جا مشت خاكستر
واي ، آيا هيچ سر بر مي كنند از خواب
 مهربان همسايگانم از پي امداد ؟
سوزدم اين آتش بيدادگر بنياد
مي كنم فرياد ، اي فرياد ! اي فرياد

                                                                          مهدی اخوان ثالث

چه تلخ است اینگونه خار کردن بزرگان...امروز برای تشیع جنازه آتشی به امامزاده طاهر رفتیم و با یک گور خالی مواجه شدیم و دسته گل بزرگی که از طرف کانون نویسندگان برای آتشی تدارک دیده شده بود...سیمین بهبهانی...جواد مجابی...محمد علی بهمنی و تعداد زیاد دیگری از هنرمندان کشور با گوری خالی مواجه شدند که انگار هیچ گاه قرار نیست گرمای آتشی را در خود احساس کند...گرمای وجود مردی از جنس آتش...گرم و عاشق...آـشی از جنس ققنوس...حاشا نمی توان کرد غم عظیمی که در نگاه همه موج می زد...که ما چگونه خواهیم دفن شد...با همین بی احترامی یا...هیچ ...هیچ چیز نمی توان گفت....

از کدام چاله باید در آیم؟!تا به کی در پیله هایمان بمانیم و بگوییم بالاخره روزی درست خواهد شد...پس کی؟!مردی بزرگ رفته و باز هم ما مانده ایم و هزاران درد ...آتشی ققنوسی است که دوباره تولد خواهد یافت و ماندگار خواهد شد...مطمئن باشید